مثلاً بعضی یا خیلی از فرمانداری ها بجای اینکه محل آمد و شد مدیران مختلف برای انجام کارهای بنیادین و بزرگ باشند تقریباً به نوعی کار کمیته امداد یا بهزیستی را انجام می دهند و فرماندار و همکارانش درگیر ارایه وام جزئی به برخی نیازمندان یا تقسیط قبوض آب و برق برخی مشترکان و یا اموری از این قبیل هستند. شهرداری ها هم اگر شاهکار کنند حقوق معوقه کارکنان را پرداخت می کنند یا خدمات ابتدایی شهری مانند جمع آوری زباله های انباشت شده را ارائه می دهند و پروژه های کلان شهری به بایگانی رفته اند.

استانداری ها هم بیشتر پیگیر مطالبات سطحی هستند و برخی استانداران هم رویکرد بازدید و تاکید محوری دارند.

بعضی از نمایندگان مجلس هم بیشتر وقتشان صرف نوشتن نامه برای موکلان درباره اموری مانند انتقال دانشجو ، کمک مالی موردی به برخی نیازمندان ، آسفالت متراژی از بعضی جاده های روستایی، عزل و نصب مدیران و یا در سطح کلان تر مثلاً تصویب قانونی برای اجرای قانون قبلی (بازنشسته شدن مدیران بازنشسته ، بازننشسته) و یا استیضاح وزیری که چند ماه پیش با حدود ۲۰۰ رای او را تایید کردند هستند.

برخی رسانه ای ها هم نقش یار دوازدهم و کمک کار روابط عمومی های این ارگان ها را دارند و شاید درگیر شورای به اصطلاح اطلاع رسانی هستند و الحق هم که خوب اطلاع رسانی می کنند.

براستی آیا با انجام این امورمی توان مشکلات کلان کشور بزرگ و پر استعداد ایران را حل کرد؟ آیا بهتر نیست بجای پرداختن به امور مستحب و یا مباح به امور واجب پرداخته شود؟