در گذار جوامع بسوی توسعه آنچه می تواند این ماموریت را بدرستی هدایت کند؛ مدیریت است و مدیریت تواماً علم و هنر است. علم راهبری برنامه ها و هدایت آنها بسوی مقاصد تعریف شده با تلفیق هنری از سلیقه و تطبیق ظریف آنها با بسترهای اجرای آن برنامه ها می باشد. در نتیجه مدیر باید توانایی راهبری و هدایت جامعه حوزه مسئولیت خود را برای گذار از توسعه نیافتگی به توسعه یافتگی داشته باشد .
رسیدن به اهداف در سرلوحه کار مدیران کارآمد است . متاسفانه کمتر مدیرانی را داریم که حامل این توشه و هنر لازم باشند . در این مسیر دو نوع مدیر داریم: مدیران کارآمد و مدیران ناکارآمد.
مدیران کارآمد به دنبال برنامه هستند ولی مدیران ناکارآمد سبک مدیریتی آزمایش و خطا را در پیش می گیرند. مدیران کارآمد در تلاش برای ایجاد زیربناهای توسعه بوده ولی مدیران ناکارآمد روبناها را در اولویت خود داشته و عموما ویترینی کار می کنند.
مدیران کارآمد بر حوزه مدیریتی خود اشراف کامل دارند و هیچ نقطه کوری در شعاع دیدشان نیست اما مدیران ناکارآمد بصورت اتفاقی و جزیره ای احاطه مدیریتی دارند .مدیران کارآمد گفتمان موثر با نخبگان جامعه خود را بعنوان موتور محرکه توسعه دارند اما مدیران ناکارآمد فاقد این گفتمان هستند و از روبرویی با نخبگان واهمه دارند.
مدیران کارآمد به رسانه و اصحاب آن بعنوان پل ارتباطی و کانال تعامل سازنده با جامعه مدنی و مخاطبین عام می نگرند ولی مدیران ناکارآمد رسانه را تریبون یکطرفه برای ایجاد هژمونی برای خود دیده و رسانه ها را آلبوم عکس و گالری طرح خود می دانند . مدیران کارآمد قبل از وقوع بحران ، مدیریت قبل از بحران می کنند ، اما مدیران ناکارآمد بحران مدار هستند یعنی تا مشکلی تبدیل به بحران نشود عموما ورود نمی کنند
مدیران کارآمد سعی می کنند که مشکلات مردم را قبل از همه گیری و یا گسترده شدن آنها مدیریت و مهار کنند. اما مدیران ناکارآمد معمولا یا مشکلات را قبل از همه گیر شدن نمی بینند و یا تدبیری برایشان ندارند .
مدیران کارآمد هم درد را می شناسند و هم درمان را می اندیشند . اما مدیران ناکارآمد تلاش می کنند که خود را در قواره یک ناظر ببینند‌ و بگویند... . مدیران کارآمد مسئولیت پذیر هستند اما مدیران ناکارآمد مسئولیت هیچ کاری را نمی پذیرند بلکه صرفا مقصر را دیگران می دانند .
مدیران کارآمد بر عکس مدیران ناکارآمد نگاهی پلکانی یا ریسمانی به مدیریت ندارند و مقطع فعلی را بعنوان فرصتی برای خدمت می بینند ، نه ریسمانی برای پرش به پله های بالاتر. مدیران کارآمد مردم محور هستند اما مدیران ناکارآمد محفل محور و رابطه ساز هستند . آن ها مشورت پذیر و مشارکت جویند. اما مدیران ناکارآمد خودرای ، مستبد و بدون تعامل اند.
مدیران کارآمد مدیریت را سیستمی پیش می برند و کارکنان را همکار در مدیریت و همراه در پیشبرد اهداف می بینند. اما مدیران ناکارآمد کارکنان را ابزار مدیریت و روابط خطی با آنها دارند .مدیران کارآمد به جذب همکاری افراد توانمند و قوی علاقمند هستند اما مدیران ناکارآمد بدنبال به خدمت گرفتن افراد متملق ، بله قربان گو ، ناتوان و پایین تر از خود هستند .
در کل مدیران موفق و کارآمد نگاهی توسعه ای به مدیریت دارند اما مدیران ناکارآمد مدیریت را نقطه چینی و روزمره می بینند .باید گفت که: مدیران کارآمد بحران زدا ولی مدیران ناکارآمد بحران زا هستند و اصولا خودشان بحران ناکارآمدی دارند.