به گزارش خبرگزاری کردپرس، زاگرس زیبا از شمال تا جنوب همواره منبع تامین آب مردمان ساکن در خود بود و علاوه بر آن تمام سرزمین های مجاور خود را از این نعمت الهی برخوردار نموده که حاصل آن ظهور تمدن های مختلف در اطراف خود بوده است. سیراب نمودن پوشش گیاهی و جانوری باعث شده تا این زیبای بی همتا همواره منبع تامین نیازهای غذایی انسان ها باشد. وفور معادن بی نظیر آن توانسته سال های سال علاوه بر تامین‌ نیازهای ساکنان خود تا دوردستها زمینه پیشرفت بشر را فراهم کند.

حکایتهای زیاد وجود دارد که در زمان قحطی ها زاگرس مهربان چگونه مردمان خود را از سختیها عبور داده و با بخشندگی از داشته های گیاهی و جانوری خود به یاری بشر ساکن در خود رسیده است.

اما آنچه امروزه می بینیم عدم وجود درکی عمیق و درست از این نعمت بزرگ توسط عده ای انسانهای غافل است که هنوز هم به خدمت متقابل ایمان نیاورده و یک طرفه مشغول بهره برداری هستند و هرگز به فکر حفظ آن نمی باشند.

نکته قابل توجه و درد آور در کنار این بی مهری های بی پایان انسان به طبیعت زاگرس، نحوه استفاده از چشمه های آب در محدوده اراضی ملی طبیعت زاگرس است. امروزه بسیاری از ساکنان روستاها و شهرها در دوردست ترین و مرتفع ترین نقاط زاگرس به چشمه های آب که مشاع بین انسان و حیوانات است بدون واگذاری سهم جانواران و پرندگان اقدام به دیوار کشی و محصور کردن آن با باغداری و سکونت غیر ضرور امنیت را از زندگی جانوران ربوده اند.

بسیاری از عشایر کوچرو نیز با اطراق بر کنار سرچشمه ها به منظور بهره برداری آسان امنیت را از جانوران و پرندگان وحشی گرفته اند و گاها نسل آنان را منقرض نموده اند.

کاهش جمعیت پوشش جانوری در طبیعت زاگرس به شدت تحت تاثیر بی آبی و یا عدم دسترسی امن به آن است و این کاهش جمعیت خود تبعاتی دارد که صاحبان علم این زمینه به آن واقفند.

کوتاه سخن اینکه اکنون وقت آن رسیده تا دستگا ه های چون محیط زیست، منابع طبیعی و امور عشایری این مهم را مورد توجه قرار داده و حقابه جانوران و پرندگان را از این نعمت مشاع با برنامه ریزی و ایجاد قوانین محکم به آنان باز گردانند.

*فعال محیط زیست ایلام