شاید از همان ساعاتی که چشم به دنیای فانی باز کردم، ماموستا قاضی را دیدم. در طول سالهای عمرم با توجه به نسبت فامیلی، همسایگی، رفاقت با فرزند برومندشان " سید محمد رضا " و افتخار شاگردی در محضرشان، همه و همه از شخصیت و اخلاق جناب ماموستا بهره ها بردم. مردی از تبار نیکان و نیکنامانی که دل در گرو دین و اخلاص داشت.
چه نمازجمعه هایی را که با خطبه های ساده، بی تکلُّف و عمیق مرحوم ماموستا قاضی ادا کردیم و از نصیحت های بی ریا و دلنشین شان حظّ ها بردیم.
نمازهای جماعت مسجد النبی شبهای ماه رمضان و نمازهای تراویح آن سالها همه خاطرات خوب با ماموستا بودنِ ما خواهند ماند. مهربان بود و خوش برخورد، در قلبش برای همه، جا داشت.
در این سالهایی هم که در کرمانشاه ساکن بودند سعادت یار ما بود و با ایشان، هم محله شدیم. هرچند بواسطه شرایط کاری ام زیاد توفیق نداشتم که از نزدیک و به اندازه نیازم از محضرشان خوشه بچینم، اما بودنش برایم امید و دیدنش عجیب دلگرمی بود. سالها در محضر قرآن و حدیث خوشه ها چید و تقدیم دوستداران مکتب اسلام کرد. بدون تبلیغات و هیاهو در مسیر اصلاح و تربیت جامعه مجاهدتها کرد. تا آخرین ساعاتی که در توان داشت از آموزش، ارشاد و تربیت جویندگان راه حق دریغ نورزیدند.
" حاج ماموستا سید محمد مصطفایی (قاضی ) امام جمعه سالهای سال خانقاه پاوه و سردفتر ازدواج و طلاق در شهر کرمانشاه دارفانی را وداع گفت ."
فقدان جناب ماموستا که از عالمان عامِل، وارسته و پرهیزکار بودند برای همه ما بسی سخت و سنگین است.
کسی که سالها در سنگر مسجد، کلاس قرآن و موعظه بدون چشمداشت دنیایی جهد کرد و توشه راه خود کرد. قطعا خدمت قریب ۷۰ ساله ماموستا قاضی به دین و قرآن چراغ راه قیامتشان خواهد بود. جای خالی ایشان محسوس و یادش برای ما آرامبخش است. خداوند روح بلندش را بلند بدارد و ماوایش را در بالاترین درجات بهشت قرار دهد.
یادش گرامی و نامش جاودان باد .