امروز آمار مرگ و میرهای کرونا در کشورمان، از مرز ده هزار نفر گذشت‌. گویندگان بخش‌های خبری صدا وسیما، بی هیچ حزن و اندوهی آمارهای مبتلایان و مرگ و میرهای کرونا را مخابره کردند. همه چیز عادی شده است. عدد ۱۰۰ کف آمار مرگ و میرهای روزانه‌ست. کرونا روزی صد الی صدوسی نفر دَشت می کند و می رود رَد کارش تا روز بعد… حالا دیگر سخنگوی وزارت بهداشت از اعلام آمارهای مرگ پنج رقمی هراسی ندارد؛

در ۲۴ ساعت گذشته، ۱۳۴ بیمار کووید۱۹ جان خود را از دست داده‌اند و مجموع جان باختگان به ۱۰ هزار و ۱۳۰ نفر رسیده است.

طاعون قرن، به یکباره نمی کُشد‌.صدنفر صدنفر تابوت مرگ سفارش می دهد‌. طاعون قرن، حالا دیگر به صد نفر و هزار نفر هم راضی نمی شود، مرگ گروهی طراحی می کند. کمی درنگ کنیم! 10 هزار نفر فقط یک عدد نیست. یک ملت زنده است که میرا می شود. 10 هزار امید، زیرخاک دفن می شود، 10 هزار زندگی از تپش می افتد.

آقای ستاد کرونا، کجاست آن یَد بیضای‌تان؟! کجاست آن “نیروانا”ی نامیرای‌تان؟! آن همه طرح و برنامه و بگیر و ببند ستاد کرونا چرا فشل از آب درآمد؟! استراتژی “ایمنی گله‌ای” را از سرتان بیرون کنید! پنهان کردن آمارهای استانی یعنی سرپوش نهادن بر واقعیت کرونا! یعنی عادی سازی شرایط.

مردم از این بحران‌، رَکَب خورده‌اند و همه هشدارها را پشت گوش انداخته‌اند. آنها فراموش کرده‌اند که هنوز “ماسک” و “فاصله‌گذاری اجتماعی”، بهترین گزینه‌های روی میز پروتکل‌های بهداشتی‌ست. برای جان باختن 10 هزار نفر از هموطنان عزیزمان، عزای عمومی اعلام کنیم شاید تلنگری باشد برای مردم!

و شاید هم لازم باشد همه ما تاریخ ۵ تیرماه ۹۹ ونیز عدد ۱۰/۰۰۰ را با خودکار “قرمز” در گوشه‌ای از تقویم ناپیدای کرونا یادداشت کنیم!