به گزارش کردپرس، هفدهم می، روز جهانی «ارتباطات و جامعه اطلاعاتی»، با هدف ارتقای آگاهی نسبت به اینترنت و تکنولوژی‌های ارتباطی و اطلاعاتی نامگذاری شده است و اینکه امکانات اینترنت و این نوع تکنولوژی‌ها در خدمت جوامع و اقتصادها قرار گیرد و شکاف دیجیتال از بین برود.

در ایران این روز برابر 27 اردیبهشت ماه، با نام روز ملی «ارتباطات و روابط عمومی» مطرح شده است و بیشترین تاکید در این روز بر بخش دوم و مفهوم "روابط عمومی" است. موضوعی که چندان در کشور محلی از اعراب ندارد و عملکرد آن در مقابل تعاریفی که از آن صورت می گیرد بسیار ناچیز است.

دلیل تاکید بیش از حد بر روابط عمومی و به حاشیه راندن ارتباطات هم به دولت نهم باز می گردد. به نحوی که در آن دولت، روز 27 اردیبهشت ماه را که سابقا روز ارتباطات بود به عنوان روز «روابط عمومی و ارتباطات» نامگذاری کردند و حتی در همان سال نامگذاری هم، از تمبری با این عنوان و با حضور سران رونمایی شد.

به گفته «شفیع بهرامیان» مدرس ارتباطات و روابط عمومی؛ در این دوران اقداماتی در بسترهای مختلف جامعه انجام گرفت اما با این وجود دولت نهم بازتاب مورد نظر خویش را در بین مردم دریافت نکرد، به همین دلیل به آسیب شناسی مسئله پرداخته شد که چرا اقدامات دولت واکنش مورد نظر را در بین مردم ایجاد نمی کند، پس عنوان کردند که کانال های ارتباط دولت با مردم یا با بسترهای مختلف افکار عمومی نیاز به تقویت دارند. از این رو برجسته کردن امر روابط عمومی لحاظ شد.

در تعریف روز، «ارتباطات و روابط عمومی» باید گفت؛ در معنای ساده ارتباطات تلاش برای رساندن پیام از یک نقطه به نقطه ی دیگر و روابط عمومی تلاش برای ایجاد تفاهم بین آن دو نقطه است. دو نقطه ایی که می تواند دو فرد، دو گروه، دو سازمان، یا سازمان با مردم یا دولت با مردم، باشد.

همچنین روابط عمومی زیر مجموعه ارتباطات به شمار می رود و نقشی کلیدی در ایجاد توسعه سرمایه اجتماعی هر سازمان دارد.

نقطه آغازین روابط عمومی در ایران نیز به سال 1330 باز می گردد زمانی که شرکت سابق نفت ایران و انگلیس یک دفتر اطلاعات و مطبوعاتی، به عنوان رابط بین شرکت و مطبوعات تاسیس کردند و پس از ملی شدن صنعت نفت، دفتری تحت همان عنوان در شرکت ملی نفت ایران تشکیل شد و عنوان همین دفتر بود که بعدا به «روابط عمومی» تبدیل شد.

در واقع زمزمه های روابط عمومی در ایران از ارتباط بین یک سازمان با مطبوعات شکل گرفت. سازمانی که وظیفه اش انتقال اطلاعات و ایجاد بستری از آگاه سازی و اطلاع رسانی بود.

با اینکه روابط عمومی ذیل ارتباطات به شمار می رود و نقش و کارکرد ارتباطاتی روابط عمومی نیز ایجاد فضای فهم مشترک است، اما امروز روابط عمومی در ارگان های دولتی چندان نقش پر رنگی ندارند و از مفهوم اصلی خود دور افتاده اند. مدیران روابط عمومی بدون تحصیلات مرتبط در این بخش مشغول به فعالیت اند و از تجربه کافی برای استفاده از این علم برخواردار نیستند.

پلی که باید از طریق مدیران روابط عمومی بین مردم و سازمان ها برقرار شود چندان مستحکم نیست و زبان سیستم یا سازمان ها برای مردم گنگ است.

کل وظیفه ایی که ارگان های دولتی برای مجموعه روابط عمومی متصور شده اند انجام کارهای تشریفاتی، برگزاری آیین های ویژه و ارائه تبلیغات سازمانی است در حالیکه روابط عمومی یکی از بازوان مدیریت عالی هر سازمان در ارتباطات درون و برون سازمانی است.

اما این در حالی است که روابط عمومی می تواند به عنوان یک بازوی قدرتمند سازمانی با کسب سرمایه های اجتماعی به جذب سرمایه اقتصادی برای سازمان نیز اقدام کند که این هم از طریق نو آوری، خلاقیت و کار آفرینی میسر خواهد شد.

«ای وی لی»، پـدر روابط عمومي در اوایل قرن بیستم با فعالیت‌ها و تدابیر خود روابط عمومی «اطلاع‌رسان» را پایه‌گذاری کرد. او معتقد بود؛ «با سياست پرده پوشي و سكوت نمي توان كاري از پيش برد و سازمانها و موسسات بايد با مردم تفاهم كنند و واقعيت را به اطلاع آنها برسانند».

اکنون اهمیت جایگاه روابط عمومی در عصر ارتباطات و در دورانی که امر اطلاع‌رسانی پیشتاز است، نیاز است تا روابط عمومی به جایگاه خود یعنی آیینه تمام نمای تفاهم ارتباطی تبدیل شود و از کارکرد یک جانبه و تک صدای سازمانی خارج شده تا از این طریق بتواند ضمن جذب مخاطبان و اطلاع رسانی همه جانبه به یک پل ارتباطی سازنده میان سازمان و مخاطبان نیز تبدیل شود.

در واقع روابط عمومی زمانی می تواند موفق عمل کند که با اساس قرار دادن راستگویی تفاهمی کامل بین مردم و سازمان ها ایجاد نماید.

دکتر رضا امینی مؤلف کتاب «روابط عمومی» در این باره می نویسد: «اولین عنصر اساسی یک برنامه محکم و متین روابط عمومی، فلسفه اجتماعی مدیران است. مدیران در صورتی که چنین فلسفه اجتماعی برای خود برگزینند باید در کلیه فعالیت ها و اقدامات مربوط به سازمان خود ابتدا خیر و مصلحت مردم را در نظر بگیرند. زیرا این فلسفه اجتماعی بر این فرض استوار است که هر سازمان یا مؤسسه ای که در یک جامعه پدید می آید برای خدمت به مردم و رفع نیاز از جامعه است، خواه این نیاز مادی باشد یا روحی و معنوی. بنابراین توجه به مصلحت مردم و قصد و نیت صادقانه برای خدمت به مردم پایه و اساس روابط عمومی جدید را تشکیل می دهد. چنین فلسفه اجتماعی در واقع یک اندیشه انقلابی است و مدیران با اتخاذ چنین فلسفه ای نشان می دهند که هدف اولیه مؤسسه آن ها تنها تأمین منافع صاحبان یا سهامداران نیست، بلکه قصد دارند خیر و صلاح مصرف کندگان و یا طبقات دیگر مردم را نیز رعایت نمایند».

امروز با شیوع کرونا این اصل مردمداری و صداقت در اطلاع رسانی، وظیفه کارگزاران ارتباطی و روابط عمومی ها را بیش از پیش سنگین ساخته و رسالتی بر عهده آنها نهاده تا در عین راستگویی بتوانند به رسالت خود در زمینه مقابله با این بیماری پاندمیک بپردازند.

بیماری ایی که به مدد فراگیر بودن اش در سطح جهانی، به بازتعریف نوینی از عملکرد روابط عمومی ها و فعالان ارتباطی منجر شده است تا نقش ها و تکالیف جدیدی را از نو تعریف و فاصله مردم و سازمان ها را کم و کمتر کند تا این حس در میان مردم شکل بگیرد که پل نامرئی میان آن ها و مسئولین سازمانی، صداقت و اعتماد است.