کردپرس

1) باید درک کرد که اسرائیل طی سه سال گذشته نتوانسته در هیچ‌یک از سه جبهه (غزه، لبنان و نیروهای حوثی در یمن) به پیروزی کامل برسد.  
   - در غزه، حملات بزرگ نظامی نتوانست حماس را کاملاً نابود کند.  
   - در لبنان نیز تهدید حزب‌الله همچنان وجود دارد و مرزهای جنوبی لبنان برای اسرائیل هنوز ناآرام است.  
   - همچنین در یمن، حوثی‌ها همچنان بر مسیرهای دریایی اسرائیل و تجارت بین‌المللی در تنگهٔ باب‌المندب تأثیر می‌گذارند.

2) این سه جبهه از نظر استراتژیک با ایران مرتبط‌اند: حماس، حزب‌الله و حوثی‌ها.  
   به همین دلیل اسرائیل دائماً می‌گوید:  
   «ریشهٔ مشکل در تهران است، نه در غزه، لبنان و یمن.»

3) از نظر استراتژی نظامی، اسرائیل معتقد است اگر منبع اصلی حمایت این نیروها ــ یعنی ایران ــ تضعیف یا سقوط کند، آن‌گاه این جبهه‌ها به‌صورت خودکار ضعیف خواهند شد. این همان نظریه‌ای است که در محافل سیاسی و نظامی اسرائیل زیاد گفته می‌شود:  
   «با قطع کردن سر، می‌توانی بدن را فلج کنی.»

4) آمریکایی‌ها نیز در یک نقطه با اسرائیل هم‌نظر شدند:  
   اینکه اگر خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در رأس ساختار قدرت باقی نماند، آنگاه کل رژیم مانند تجربهٔ ونزوئلا مجبور به تسلیم خواهد شد.  

5) وقتی روشن شد چنین چیزی رخ نمی‌دهد، آمریکا ــ به‌ویژه غرور ترامپ پس از تجربهٔ ونزوئلا ــ وارد یک دوراهی دشوار شد، چون اکنون حدود ۲۰ روز است که از آغاز جنگ گذشته اما آمریکا هنوز نمی‌داند هدف دقیق این جنگ چیست و چگونه باید از آن خارج شود.  
 آمریکا سال‌هاست، به‌ویژه پس از پایان جنگ سرد، تلاش کرده جایگاه خود را در منطقه تثبیت کند، اما این جنگ گام‌به‌گام آن جایگاه را تضعیف کرده و از دستش می‌گیرد.

6) درست است که آمریکا از نظر سیاسی و نظامی از اسرائیل حمایت می‌کند، اما می‌کوشد جنگ محدود بماند و به یک جنگ منطقه‌ای گسترده تبدیل نشود.  
 برای آمریکا اهمیت اصلی، ثبات منطقه، حفاظت از مسیرهای تجاری و نفت، و جلوگیری از درگیری مستقیم با ایران است.  
 این یک تفاوت بنیادین میان هدف‌های واشنگتن و تل‌آویو است.

7) از نظر سیاست داخلی نیز، دولت اسرائیل نیاز به یک پیروزی مشخص دارد تا پایه‌های قدرت خود را حفظ کند. این امر یک محرک مهم است که اسرائیل را به سمت گسترش جنگ سوق می‌دهد.  
   اما در آمریکا، تصمیم‌های نظامی بیشتر بر اساس محاسبهٔ سود و زیان و فشارهای داخلی گرفته می‌شود.

در نهایت، آن طرف‌ها و نیروهای سیاسی و کشورها و همچنین گروه‌های مسلح کردی که طرفدار جنگ‌اند و شعله‌ورتر شدن آن را ترجیح می‌دهند، همان‌هایی هستند که هم‌هدف و هم‌سو با اسرائیل عمل می‌کنند.

دلشاد مجید