خبرگزاری کردپرس _ نامیدن نخستین روز ماه پایانی تابستان به یاد تولد اعجوبه همه چیز­دان، بزرگ‌مردِ دانا، پور سینا به نام «پزشک» از لحاظ شکل و صورت بسیار شایسته و بایسته و از جهت محتوا بسی عمیق، پرمعنا و مسئولیت‌زا است.

شیخ الرئیس ابوعلی سینا به شهادت تاریخ مکتوب، پزشک، فیلسوف، ریاضی‌دان، اخترشناس، شیمی‌دان، زمین‌شناس، جغرافی‌دان و شاعر بود.

فقط 57 سال فرصت زندگی یافت اما در این توقف کوتاه، 450 کتاب تألیف کرد و به زمان و زمانه‌های پس از خویش تقدیم کرد تا جائیکه امروز بر روی زمین علاوه بر ایران در آمریکا، فرانسه، آلمان، انگلستان، استانبول و مجارستان، بنیادها، مراکز آموزشی، مراکز جراحی و بیمارستانهای متعددی با نام او فعال هستند و در فضا و ورای زمین هم در قسمت پنهان ماه دهانه‌ای را به نامش «دهانۀ ابن سینا» نامیده‌اند. یونسکو نیز جایزۀ دوسالانه‌ای را به نام «جایزۀ ابن سینا» در فلسفۀ اخلاق و علم بنیاد نهاده است.

نکتۀ جالب این است که این شخصیت همه چیزدان خود در کمال فروتنی می‌گوید: 

اندر دل من هزار خورشید بتافت 
آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت

با پیشرفت علم و جدا و تخصصی‌شدن شاخه‌های مختلف آن اولین پرسشی که برای ما و نسل جدید پیش می‌آید این است که چگونه یک نفر می‌تواند جامع الاطراف از طب تا فلسفه را بیازماید و پوشش دهد که مبحث قابل توجهی است، گرچه موضوع این نوشته  نیست، بدیهی است در شرایط امروز هیچ‌کس از یک پزشک محترم و مشغول شغل پُر زحمت طبابت انتظار پرداختن به فلسفه، ریاضی و ... را ندارد اما چنانکه این دیدبانان سلامت جامعه خود نیک می‌دانند، آنها به تناسب حرفۀ خویش همیشه محل مراجعه جسم‌های رنجیده و روان‌های پریشیده‌اند.

براساس رسم روانِ هر زمان و مکان، مشتریان شما عزیران زحمت‌کش، همیشه دست‌های لرزان، پاهای بی‌رَمَق، چشم‌های نگران، رنگ‌های پریده و روحیه‌های مأیوس هستند.

همه ما و خود شما بزرگواران نیز« مریض» شدن را تجربه کرده‌ایم و با انتظار بیمار از پزشک بیگانه نیستید، بر این باورم که مریض هنگام مراجعه به پزشک درگیر و تحت تأثیر دو حیطه است، نخست حیطۀ شخصی پزشک است که به اندوخته‌های علمی و بروز بودن پزشک مربوط می‌شود و تعاملی در آن وجود ندارد اما حیطۀ دوم که تعاملی و دوطرفه است مربوط به نحوۀ برخورد و بیان طبیب  است که گاهی می‌تواند حیطه اول را هم تحت‌تاثیر قرار دهد.

ضمن تبریک روز پزشک به همه پزشکان عزیز که به عنوان یک معلم به برجستگی‌های علمی و اخلاقی اکثریت آنها در دوران تحصیل قبل از دانشگاه گواهی می‌دهم همۀ آنها را به همراه‌کردن حبیبی و طبیبی فرا می‌خوانم چرا که در این زمان و زمانه، به‌ویژه با فضای پر استرس ملموس نیاز ما دوست‌بودن پزشکان عزیز با بیماران رنج‌دیده است.

تاریخ زحمات حبیبان جامعه را هیچ‌گاه از یاد نبرده و طبیبان حبیب نیز ماندگارانند و خوشا به حال جامعه‌ای که طبیبانش حبیبانند و به قول مولانا طبیب و حبیب درمانگر حواس برون و درون می‌شوند.

پنج حسی هست جز این پنج حس 
آن چو زرِ سرخ و این حس ها چو مس
صحت این حس بجویید از طبیب
صحت آن حس بجویید از حبیب