کردپڕس

در منطقه تغییراتی در جریان است و پیش‌بینی می‌شود این بهار، «بهار کُردی» باشد.
 اظهارات جعفر مصطفی و سخنگوی دولت، به‌جای حل مشکلات، خشم معترضان را شعله‌ورتر کرده است.
 اعتراضات، اعتراض مردم است نه اپوزیسیون؛ اپوزیسیون نیز تنها بخشی از این وضعیت است.
 چائوشسکو مردم را گرد آورد تا آن‌ها را تهدید کند، اما سخنرانی‌اش را ناتمام گذاشت.
 اگر حاکمان زیر بار تغییرات نروند، متوقف کردن این تغییرات بسیار سخت خواهد بود.

به‌نظر می‌رسد اعتراضات سلیمانیه شدت بیشتری پیدا کند. پیش‌بینی می‌شود تغییرات بزرگی در منطقه رخ دهد و کردستان نیز از این تغییرات در امان نخواهد بود. حتی احتمال می‌رود ماه آینده «بهار کردی» فرا برسد.
اظهارات و سخنان برخی مسئولان اقلیم کردستان در روزهای اخیر درباره معترضان و اعتصاب‌کنندگان سلیمانیه، نه‌تنها به آرام کردن اوضاع کمک نکرده، بلکه باعث تشدید خشم مردم شده است؛ مردمی که از ظلم و فساد حاکمیت اقلیم به ستوه آمده‌اند.

اظهارات جعفر مصطفی، معاون رئیس اقلیم از اتحادیه میهنی کردستان و سخنگوی حکومت از حزب دموکرات کردستان، تأکید داشت که به‌جای بررسی مشکلات، انگشت اتهام را به سمت معترضان و اعتصاب‌کنندگان نشانه روند.

در تاریخ معاصر ملت‌ها، چنین نمونه‌هایی کم نیستند و نتیجه آن همیشه بسیار تلخ بوده است. آنچه جلب توجه می‌کند این است که تمام حاکمان ستمگر در چنین مواقعی، به‌جای اصلاح، به سرپوش گذاشتن بر مشکلات و توجیه عملکرد خود می‌پردازند و نتیجه کارشان، وضعیت وخیم‌تر و بحرانی‌تر است.
در پاسخ به خشم مردم، نیکولای چائوشسکو در پایان سال ۱۹۸۹، ده‌ها هزار شهروند را با زور به خیابان آورد و در برابر کاخ بزرگش تجمع کرد تا مردم مظلوم کشورش را تهدید کند. اما پس از تنها ده دقیقه سخنرانی، همان مردم بر او شوریدند و سخنرانی‌اش نیمه‌تمام ماند. سه روز بعد دستگیر شد و در دادگاهی چند ساعته، حکم اعدامش صادر شد.

اعتراضات سلیمانیه، اعتراض کل مردم کردستان است و نه مختص به یک منطقه خاص. این اعتراضات، اعتراض مردمی است که سال‌هاست منتظر حکمرانی بهتر هستند؛ مردمی که هر روز شاهد خروج صدها تانکر نفت و ناپدید شدن میلیون‌ها دلار درآمد مرزی هستند، در حالی که نه مجلس اقلیم باز است و نه دولت آن در خدمت مردم است.

حکومتی که به‌جای بهبود وضعیت مردم، تنها به جیب‌های خود و اطرافیانش فکر می‌کند و با انواع روش‌های غیرقانونی از مردم پول می‌گیرد.

اعتراضات سلیمانیه، اعتراض مردم است، نه هیچ حزب و گروه اپوزیسیونی. اگر حاکمان همچنان به ظلم و فساد ادامه دهند، متأسفانه بخش عمده‌ای از اپوزیسیون نیز سعی در سوءاستفاده و فریب مردم داشته و به بخشی از ناامید کردن آن‌ها تبدیل شده است. اپوزیسیون تاکنون برنامه سیاسی و نقشه راه روشنی نداشته و مردم، اگر به آن‌ها رأی هم داده‌اند، نه از روی اعتماد بلکه از سر ناچاری بوده است.

نتیجه کلی این است که فشارها برای تغییر به‌شدت افزایش یافته است. اگر حاکمان اقلیم کردستان زیر بار تغییر نروند، اوضاع از کنترل خارج خواهد شد. همیشه این مردم بوده‌اند که هشدار داده و پیش‌بینی کرده‌اند، اما گوش شنوایی در میان حاکمان نبوده است. چراکه آن‌ها در برج عاج خود، از وضعیت مردم در پایین هیچ اطلاعی ندارند و تنها منافع خود را می‌بینند.
در نهایت، همین لجاجت‌ها و خودبینی‌هاست که وضعیت را بحرانی‌تر می‌کند و سرنوشت همه ستمگران تکرار می‌شود.