به گزارش خبرگزاری کردپرس، حسین خانمحمدی در این یادداشت که در اختیار کردپرس قرار داد می نویسد:

با توجه به افت فشار مخازن تنگ بیجار، استحصال گاز از میدان بانکول و باباگیر می تواند هم فاز دوم پالایشگاه گاز ایلام را زنده کند و هم خوراک پتروشیمی ایلام را تامین؛ و در نتیجه محصول اتیلن مازاد بر تولید پتروشیمی ایلام با تزریق به خط، خوراک مورد نیاز پتروشیمی هلیلان را احصا می‌نماید.

تا آن زمان و تا تکمیل پتروشیمی دهلران، می توان خوراک NGL3100 را به پتروشیمی ایلام منتقل کرد؛ تا اینگونه از «عدم خروج آن خوراک» از استان به مقصد خوزستان، مطمئن شد و در لحظه احیا و شروع به‌کار پتروشیمی عظیم دهلران با ظرفیتی چند برابر پتروشیمی ایلام، خوراک آن بدون جنگ با نمایندگان فراوان و ذی‌نفعان خوزستانی، به دهلران معزز گردد.

این کار به معنای نجات صنعت نفت و گاز و پتروشیمی استان، جلوگیری از تلف شدن ۲۰ هزار شغل مستقیم و غیر مستقیم و توجیه‌پذیر نمودن استقرار دفتر نفت و گاز غرب در ایلام است اما اگر قرار باشد،خوراک دهلران به نام خوزستان و توسط خط مناطق نفت‌خیز جنوب قبضه گردد، اگر میادین بانکول و باباگیر که در روزگاری نچندان دور قرار بود با دست بردن در تقسیمات کشوری از ایلام جدا افتد و اینبار با طرح جدید و به نام ماندنشان در ایلام، اما با انتقال گاز آنها به کرمانشاه و احداث پالایشگاهی جدید میسر گردد، کرمانشاه به دلیل ورشکسته شدن صنعت پتروشیمی و پالایشگاهی ایلام و نیز دارا شدن پالایشگاهی با عظمت به میمنت و به حساب گاز و نفت استان ایلام، بیش از همیشه محق ماندگاری دفتر نفت و گاز غرب و بهره‌برداری از بودجه یک درصد کل فروش نفت مناطق نفت‌خیز (چیزی حدود ۱۰هزار میلیارد تومان) خواهد شد!