او در سال ۱۳۴۶ در قسمت کردی رادیو تهران مشغول به کار شد و در زنجیره برنامه‌های ادبی- اجتماعی ضمن نقدهای ادبی، داستان‌های کوتاهی را نیز ارائه کرد.
او اولین کسی بود که‌ در کردستان ایران پا به‌ عرصه‌ی شعر نو کردی گذاشت و به‌ نحوی می توان گفت که‌ بانی و بنیان گذار شعر نو در کردستان ایران است. کاک سواره،‌ با شناختی عمیق از بن مایه‌های ادب کلاسیک کردی و آگاهی از تغییر و تحولات در شعر جهان ، چنان دستگاه منظم و منسجم شعری را پایه‌ گذاری کرد و افق تازه‌ ای را در شعر کردی در کردستان ایران گستراند.
از سواره به عنوان شاعری نوگرا یاد می شود. کسی که استاد «شیرکو بیکس» امپراطور شعر دنیا در وصفش گفته بود: «سواره ایلخانی زاده در شعر نو کُردی در ایران راهی تازه را در پیش گرفته است. 
اشعار بسیار معروف او «پیره هه‌ڵۆ» و شعر «شار» است که شهرت فراوانی دارند. گفته می شود، «پیره هه‌لو» از یکی از اشعار الکساندر پوشکین شاعر و نویسندهٔ روسی سبک رومانتیسیسم الهام گرفته شده که سواره آن را بازسرایی کرده است.
نوگرایی و ابداع با شعر سواره آمیخته بود اما متاسفانه مرگ او را مجال نداد و در 24 دی ماه سال 1354 در حالی که کمتر از ۳۸ سال داشت بر اثر حادثهٔ تصادف در تهران درگذشت. پس از فوت، پیکر "کاک سواره" را به روستای حمامیان بوکان می‌آورند و در گورستان همان روستا دفن می‌کنند.
چندین کتاب و مجموعه اثار ایلخانی زاده از جمله مجموعه آثار وی تحت عنوان «شه نگه سوار» و «خه وه بردینه» در سال های اخیر از او چاپ و منتشر شده است.