به گزارش کردپرس به نقل از سایت خبری پَیسَر پرس، قادر حاجی علی در این نوشتار آورده که حکمرانی کردی در اقلیم کردستان، در سومین دهه از حیات خود، مردم را از شکستی به شکستی دیگر حواله می دهد. حدود سی سال است که 5 میلیون شهروند، تاوان شکست، حرص و بی مسئولیتی پنج و یا شش نفر را پس می دهند که نه به شهروندان وقعی نهاده و نه بیمی از سقوط خود دارند.

استفاده از منابع نفتی اقلیم کردستان تحت عنوان کسب استقلال اقتصادی، اقلیم را دچار روزهایی تاریک و بی افق کرده و پس از چند سال فروش نفت و تبلیغ و شعار در مورد ورود به نقشه انرژی جهان، دست های نا امین میلیاردر شده و ملت نیز به فلاکت فقر و بیچارگی افتاده است.

به نظر نمی رسد به این زودی ها بهبودی در اقتصاد اقلیم کردستان ایجاد شود، وضعیت جایگاه سیاسی اقلیم در مقابل بغداد نیز هیچ جای امیدی ندارد، دولت اقلیم کردستان قادر به پرداخت حقوق کارمندان و حقوق بگیران و اداره امور خود نیست و مسئولین حکومتی به جز شعار سردادن و تخریب و اتهام زنی به یکدیگر هیچ چیزی برای گفتن به مردم ندارند.

اگر حاکمان اقلیم می خواهند وضعیت از آنچه که هست بدتر نشده و کنترل شرایط از دست نرود، هیچ راهی جز قبول شکست خود ندارند و باید دست در جیب و حساب و پروژه های خود برده و پول و دارایی اختلاس شده مردم اقلیم را بازگردانند.

تصمیم گیرندگان دو حزب حاکم اقلیم کردستان به ویژه آنان که نفت و گاز و بازار را به انحصار خود درآورده و تصرف کرده اند، می توانند به آسانی با آنچه کسب کرده اند، چندین ماه بودجه اداره اقلیم و تامین حقوق کارمندان را تامین کنند... مردم اقلیم گرسنه اند، عاصی و ناامید شده اند و همین عوامل کافی است تا دیگر بی عدالتی را قبول نکرده و بی صدا نمانند.

نمی توانید خون و رنج و تلاش هزاران تن از فرزندان این ملت و انفال و حملات شیمیایی و جنایاتی که در حق این مردم صورت گرفته را قربانی منافع شخصی خود کرده و مبارزات صد ساله ملتی را فدای پول و شرکت و مناصب و شهرت خود کنید.

مسئولیت تاریخی بزرگی بر عهده دارید، شعارهای خود را که دیگر دوران آن ها به سر آمده را تمام کنید، زیرا زمان آن فرا رسیده به صورت جدی فکری برای جیب خالی شهروندن کنید.

مشکل مردم اقلیم خود نظام حاکمیتی نیست، بلکه وجود ناعدالتی و تبعیض در تقسیم درآمدها است، اختلاس ناحق و بی پایان قوت و دستاورد مردم است. مشکل مردم تمرکزگرایی و تمرکززدایی نیست، این سیستم در فضایی آکنده از اتهام زنی، تخریب و بهره برداری های سیاسی، تغییر داده نمی شود. در شرایطی که یک حزب حاکم در اربیل درآمد و منافع گمرکی را غارت کرده و یک حزب حاکم دیگر نیز در سلیمانیه همان رویه را در پیش بگیرد، سرنوشت زندگی و معیشت شهروندان چه خواهد بود؟

در هر دو حالت مردم همانند شرایط کنونی گرسنه می مانند، سیستم سالم و حاکمیت عادل و دادگستر، در فکر بهبود رفاه و معیشت شهروندان و بهتر کردن شرایط زندگی مردم است و به دلیل گرایشات و عقاید متفاوت، تبعیضی میان انسان ها و جغرافیای متفاوت قائل نمی شود.

به نظرمی رسد که در شرایط کنونی برداشت هر حزبی از تمرکزگرایی و تمرکز زدایی در نظام حاکمیتی اقلیم، بر اساس منافع خود حزب است، حال این برداشت به صورت واکنشی بوده و یا برای افزایش اختیارات رهبران حزبی، تغییری در اصل وضعیت ایجاد نمی کند.

برای مردم فرقی ندارد که تبعیض و بی عدالتی در اربیل باشد و یا در سلیمانیه و یا هر جای دیگری، راه حل فقط ایجاد یک حاکمیت ملی پاک است، حال در هر کجا که می خواهد باشد؛ در چنین شرایطی نهایی کردن تمرکزگرایی و تمرکز زدایی نیز کاری آسان است و بدون شک در نظام غیر متمرکز، اداره امور بسیار بهتر پیش رفته و از ایجاد دیکتاتوری های بزرگ نیز جلوگیری می شود.