در این یادداشت آمده: امروز هر شهروندی کرونا را کم و بیش می شناسد و اینکه تهدیدی است که تمام کشورهای جهان را به چالشی بزرگ کشانده، اینکه همه دانشمندان و دکترها به یک زبان می گویند بزرگترین راه مبارزه با آن ماندن در خانه، محدود کردن ارتباطات و رعایت موازین بهداشتی جهت قطع زنجیره انتقال است. موضوعی که بیشتر از هر باید و نباید قانونی؛ مشارکت و همراهی من و شما را می خواهد و این یعنی فرصتی برای پوست اندازی و نشان دادن ظرفیت های نهفته...

همان گونه که جامعه پزشکی، پرستاران، بخشی از اصناف، خیرین... امروز با عملکرد خود در مسیر مبارزه و فداکاری به آن عینیت بخشیدند.

اما چرا این راه ساده و روشن این همه سخت شده و بیشتر افراد آن را جدی نمی گیرند و عملاً هر لحظه با بی توجهی خود شرایط را سخت تر می کنند؟

قطعاً مشکلات اقتصادی به ویژه مشاغل آسیب پذیر را نمی توان نادیده گرفت اما با توجه به اهمیت موضوع و ارتباط با جان و حفظ سلامت خود و دیگران جدای از بحث اقتصادی چند احتمال می توان بیان کرد .

- اینکه شما داناتر از پزشک ها بوده و چیزی را می دانید که آنان نمی دانند؟

- فکر می کنید این موارد شوخی است و زیاد جدی نیست؟

- اینکه جان افراد آن قدر به نظرتان مهم نیست که زندگی عادی خود را تنها برای ۱۴ روز محدود کنید؟

- آن قدر درگیر مسایل کاری و شغلی خود هستید که فراموش می کنید موضوع جلوگیری از مرگ انسان هاست؟

- اینکه فکر می کنید شما هیچ مسئولیتی در قبال سلامت دیگران ندارید؟

و.....

به راستی شما شهروند محترم با کدام دلیل اصرار به باز بودن واحد صنفی خود، رفتن به مسافرت و یا همچنان ادامه روند معمول زندگی همچون دید و بازدید، خرید و.... دارید و همچنان بی تفاوت به هشدارهای بهداشتی هستید.

نباید فراموش کرد، تک تک ماها فردا روزی در مقابل هر اتفاقی حداقل در محکمه وجدان خود باید پاسخگو باشیم...

و دیگر اینکه امروز می توانیم با معنی کردن سلحشوری در زندگی خود در حد ماندن در خانه و تعطیل کردن فعالیت صنفی برای ۱۵ روز در کنار همراهی زیبا با دیگران، معنای دیگر به زندگی ببخشیم.

نگذاریم فردا در خلوت خود حسرت بخوریم...

همه می توانیم نجات بخش خود و دیگران باشیم تنها با همراهی...