به همین خاطر خبرنگاری را بدرستی شغلی سخت و مشقت آور و خطرآفرین قلمداد نمودند. هر چند که به مرور و با پیشرفت علم و تکنولوژی خبرنگاری هم دستخوش تحول گردید و این شاهد بازاری به مرور به پرده نشین درباری تبدیل شد و بعضا مداحی را جایگزین نقادی کرد ند و زحمت حمل دوربین و ضبط صوت و قلم و دفتر را ازخود دور کرد و تلفنچه ای چندده گرمی به نام موبایل را جایگزین این همه مشقات جانکاه نمود و فاصله تولید خبر تا انتشار آن را به کوتاه ترین زمان ممکن رسانید و دیدن و دیده شدن را جایگزین روشنی و روشنایی بخشی نمودند.
همین رویه بود که وسوسه گران زیادی را به این حرفه کشانید و آن جان کندن حرفه ای، قالب تهی کرد و بدین صورت به غلط وقایع نگاری با خبرنگاری ممزوج گردید و به سرنوشت امروزی گرفتار آمد.

در حالی که در تعریف خبرنگاری آمده است که این حرفه از استوانه های اصلی دمکراسی بوده، به نوعی که کم هزینه ترین عنصر مقابله با کجی و فساد در جامعه می تواند باشد. خبرنگار و رسانه باید به قدری پایبند قول سدید باشند که هر کج رویی قبل از محاکم قضائی از آن بترسد و درحقیقت محکمه ای قبل از محاکمه باشد. هر چند که به ندرت این امر محقق شده است اما همچنان خبرنگاری واقعی همانند چراغی فروزان قافله سالار بیداری و روشنگری است که هم خود می سوزد و می سوزاند و هم روشن است و روشنگری می نماید و به مصداق شمعی که خود می سوزد و روشنی می بخشدو قائم و استوار و مانا است.
اما درحقیقت خبرنگار همان خبرنگار است هرچند که برخی این گوهر نایاب بفرمایش قرآن کریم، قول سدید که همانا خبر متقن و محکم و استوار می باشد را با رفتارهای سخیفانه تنزل داده اند و شرف قلم را به زخارف دنیا معاوضه کردند اما با همه پیچیدگی های تکنولوژی و شیوه های پیشرفته خبرنگاری، هستند کسانی که عزت و شرف قلم را به همه دنیا معاوضه نمیکنند و هنوز تیر پیکان قلمشان سینه تاریکی را می شکافد و غرش عدالت خواهی و ظلم ستیزی او خواب غارتگران و رویای سوداگران را نقش بر آب می کند. هستند کسانی که هنوز خبر را نوعی دانایی دانسته و دانایی بخشیدن را دستگیری جامعه از فرو رفتن درچاه ویل روزمره می دانند و قول جاودانه سعدی را نصب العین خود قرار داده که می فرماید؛
گر راه نمائی همه عالم راه است // گردست نگیری همه عالم چاه است