«ا.س» در گفت و گو با خبرنگار کُردپرس، درباره اینکه یک فرد معلول چگونه می تواند بر مشکلات خود غلبه کند، اظهار داشت: مشکل بیشتر معلولان این است که اعتماد به نفسشان بسیار پایین است و خودشان با این رفتارشان به دیگران اجازه می دهند که به آنها ترحم کنند و برای آنها دلسوزی شود و بسیار شرایط را برای خود سخت می­کنند.

او ادامه داد: واقعیت این است که یک فرد معلول با یک فرد سالم هیچ تفاوتی ندارد و فقط شرایط انجام دادن کارهایشان تفاوت دارد؛ هر کاری که یک فرد سالم می تواند انجام دهد یک فرد معلول نیز می تواند انجام دهد فقط شکل آن تغییر می­کند. بنابراین یک فرد معلول فقط کافیست که خود را باور کند تا بتواند به راحتی بر مشکلات موجود بر سر راهش غلبه کند و با بحران های ناشی از آن مبارزه نماید.

خانواده ها از حضور فرزند معلول خود در جامعه جلوگیری می کنند

خانم «س» با اشاره به دید جامعه نسبت به افراد معلول گفت: انسان های معلول هم می توانند مثل دیگران باشند اما در شهر ما معلولان جا نیفتاده اند در حالیکه در شهرهای بزرگ اینگونه نیست و معلولان بسیار راحت در جامعه ظاهر می شوند و به راحتی در خیابان عبور و مرور می کنند. تعداد معلولان در شهر سنندج بسیار زیاد است اما خانواده های بسیاری از آنها برایشان محدودیت ایجاد می کنند و به آنها اجازه ورود به دنیای بیرون را نمی دهند و حتی آنها را از اجتماع می ترسانند. من خانم معلولی را میشناسم که خانواده اش به او اجازه نمی دهند به تنهایی در گردهمایی های معلولان شهر شرکت کند و دو خواهرش را به همراه او می فرستند. بنابراین به نظر من در درجه اول خانواده ها مقصر هستند اگر خانواده نگرش نادرستی به فرزند معلول خود داشته باشد و از حضور اجتماعی فرزند خود در جامعه جلوگیری کند و این حضور اجتماعی کمرنگ شود، این محرومیت اجتماعی و عاطفی منجر به تضعیف روحیه و کاهش عزت نفس فرد معلول می شود.

عدم تحصیل بسیاری از افراد معلول باعث فقر مادی و فرهنگی شده است

او خاطرنشان کرد: همچنین خانواده های بسیاری از معلولان اجازه تحصیل را به فرزندانشان نمی دهند و این باعث می شود که این معلولان هم دچار فقر مادی و هم فقر فرهنگی شوند و همانطور که در سطح جامعه می بینیم تعداد زیادی از معلولان جامعه معمولا وضعیت مالی خوبی ندارند و از نظر سواد هم در سطح پایینی قرار دارند.

این شهروند سنندجی تصریح کرد: حمایت­های خانواده موجب ایجاد اعتماد به نفس و امید به زندگی در افراد معلول شده و این امر سبب افزایش عزت نفس و شکوفایی استعدادهای بالقوه آنان می­ شود اگر خانواده ها یک قدم بردارند ما خود می توانیم 100 قدم برداریم و به آن چیزی که می خواهیم بتوانیم برسیم. در درجه دوم هم خود فرد مقصر است که خود را باور ندارد و اگر انسان خود و توانمندیهایش را باور داشته باشد هیچوقت دیگران نمی توانند برای او مانعی در راه پیشرفت ایجاد کنند و رسانه­ها نیز می­توانند نقش بسیار موثری در خارج شدن فرد معلول از محیط انزوا ایفا کنند.

مشکلات و موانع یک فرد معلول

او درباره مشکلات افراد معلول توضیح داد: معلولان با مشکلات بسیاری در زندگی اجتماعی مواجه هستند از جمله محرومیت از تحصیل مطلوب، اشتغال، بهره­مندی از خدمات و امکانات عمومی که مهمترین آن عدم مناسب سازی شهر است و همچنین نارسایی یا فقدان سازمانی مقتدر در دفاع از حقوق معلولان. به طور کلی می توان گفت به خواسته­ها و امور اجتماعی و رفاهی آنان توجه چندانی نمی­شود.

خانم «س» تاکید کرد: معلولان حق دارند از امکاناتی برخوردار شوند که بتوانند به طور مستقل در جامعه حضور و زندگی کنند. اگر این افراد در محیط مناسبی قرار گیرند و از روش های آموزشی و تربیتی مناسب بهره گیرند با محیط خود سازگار شده و شغل مناسب خود را پیدا می­کنند. اما در صورتی که در محیط نامناسب قرار گیرند و به نیازهای روانی و اجتماعی و آموزشی آنها توجه نشود دچار مشکل می­شوند.

انتظارات یک فرد معلول از جامعه

او با بیان اینکه توان بخشی مبتنی بر جامعه، یک استراتژی جهت بهبود کیفیت زندگی معلولان است، خاطرنشان کرد: در جامعه باید فرهنگ­سازی شود تا جایگاه فرد معلول حفظ و برای معلول احترام قائل شوند و با نگاه ها و رفتارهایشان باعث سرخوردگی فرد معلول نشوند. انتظار می­رود که جامعه افراد معلول را جزیی از خود بداند و محدودیت­ها و توانمندی­هایشان را پذیرا باشند و از مسئولان نیز انتظار می رود که با توجه به اینکه بیشترین مشکل معلولان مسائل مالی است در این زمینه به آنها کمک کرده و زمینه اشتغال آنان را فراهم کرده و در تقسیم امکانات رفاهی اجتماعی معلولان را با افراد عادی برابر بدانند.

او تصریح کرد: وضعیت بدنی و جسمی هیچ کس نباید ملاکی برای میزان احترام و نوع گفتار و رفتار با او باشد. بلکه فردیت، شخصیت و انسانیت هرکسی باید ملاک قرار گیرد. معلول بودن واقعیتی است که خواه و ناخواه از پذیرفتن آن گریزی نیست، لیکن شخصیت، احساسات، نیازها و هدف­های معلولان به عنوان یک فرد باید مورد توجه قرار گیرد و به عنوان عضوی از جامعه بشری دارای مسوولیت ها و حقوقی هستند که باید برای اجرا و کسب آن­ها تلاش کنند. معلولان اگر همه با هم جمع شوند می توانند کارهای زیادی را از پیش ببرند. باید بدانند که فرزند معلولشان محصول هیچ گناهی نیستند و در امری که هیچ نقشی نداشته­اند نباید مورد مواخذه قرار گیرند بلکه زمینه را فراهم کنند تا فرزندان در محیطی امن پرورش یافته و بتوانند بدون احساس سرخوردگی در اجتماع حضور پیدا کنند.

گفت و گو/ زیبا هوشمند