سوران حسینی در آغاز با تأکید بر ماهیت اعتراضی آثارش، گفت: من همیشه نمایش‌هایی کار می‌کنم که معترض به وضعیت موجود هستند. این بار هم تلاش کردم دغدغه‌های مشترک مردم، از کولبری گرفته تا مشکلات کارگران و بحران‌های زیست‌محیطی را به تصویر بکشم.

او درباره انتخاب زبان فارسی برای اجرای نمایش، توضیح داد: برای بیان این دغدغه‌ها زبان فارسی را انتخاب کردم تا پیام نمایش گسترده‌تر و قابل‌فهم‌تر برای همه مخاطبان باشد. هدفم رساندن صداست، نه محدود کردنش.

به گفته حسینی، موضوع اصلی نمایش «صدا» است و ادامه می دهد: در اینجا دیگر در انتظار گودو نیستیم. مردم باید خودشان برای خودشان تلاش کنند. در پایان نمایش، همه دهان‌های خود را بستند؛ نمادی از اینکه باید راهی برای رساندن حرف مردم گشوده شود.

در پایان گفت‌وگو، حسینی با نگاهی امیدوارانه، گفت: من باور دارم تا وقتی مردم صدای خودشان را پیدا نکنند، تغییری رخ نمی‌دهد. هنر می‌تواند این صدا را تقویت کند، حتی اگر موقت و کوچک باشد.

در بخش‌های مختلف نمایش، موضوعاتی چون قطعی برق، وضعیت هنرمندان در دوران کرونا، خشک شدن دریاچه ارومیه و زریبار، یاد شهدای محیط‌زیست و پدیده کولبری مطرح می‌شود.