به گزارش کردپرس روز پنجم مارس هر سال، به‌عنوان سالگرد آغاز قیام سال ۱۹۹۱ در اقلیم کردستان شناخته می‌شود، قیامی که در طول بیش از یک هفته، تمام مناطق اقلیم کردستان را از سلطه رژیم بعث آزاد کرد.

دکتر محمود عثمان، در گفت‌وگو با بخش کردی صدای آمریکا، اظهار داشت: «مردم تصور می‌کردند که آزادی به معنای تحقق مطالباتشان است. رهبران نیز وعده‌های بزرگی به مردم دادند، اما این وعده‌ها آن‌گونه که انتظار می‌رفت، عملی نشدند. بخشی از این مسئله به بغداد مربوط می‌شود، اما بخش بزرگی از آن به خود اقلیم کردستان بازمی‌گردد، زیرا مردم از عملکرد مقامات اقلیم ناراضی هستند.»

او افزود: «رؤیاهای بزرگ قیام محقق نشدند، زیرا رژیم بعث دوباره به منطقه بازگشت و قیام ناتمام ماند. پس از آن، مذاکراتی میان بعث و رهبری کردها انجام شد که من نیز یکی از اعضای این مذاکرات بودم، اما این گفت‌وگوها به نتیجه مطلوب نرسید. بنابراین، اهداف قیام و مطالبات کردها تحقق نیافتند. درواقع، قیام در بنیاد خود اجرایی نشد و به همین دلیل، به پیروزی نرسید.»

اکنون، پس از ۳۴ سال از این فرایند و با وجود دستیابی به تغییرات کلان در ساختار سیاسی قدرت کردها، از جمله نهادینه شدن سیستم فدرالی برای اقلیم کردستان که به‌عنوان یک دستاورد تاریخی برای کردها محسوب می‌شود، این پرسش همچنان مطرح است که آیا این تغییرات توانسته‌اند انتظارات عمومی را برآورده کنند؟ به نظر می‌رسد که این روند به‌طور کلی جامعه را به دو دسته «راضی» و «ناراضی» تقسیم کرده است.