در اوج خانه نشینی کرونایی مردم و تعطیلی مراکز تولید؛ پیام نوید بخش این وامِ منتبار، معیشتی یک میلیونی مردم را شاد و پشیمان می کرد. نحبگان اقتصادی دولت راهکارهای عجیب و غریبی برای این وام یک میلیونی ارائه می کردند، ستاد برایش تشکیل دادند دبیرخانه و کمیته و تشکیلات و حتی سخنگو برایش در نظر گرفتند.

در نهایت با راهکاری که تحت عنوان پیامک از طریق یک سیم کارت که حتما به نام سرپرست خانوار باشد، آقایان نخبه اقتصادی موجبات شکسته شدن فاصله اجتماعی در دوران اوج کرونا را فراهم کردند.

ساعت ها فکر صرف چگونگی اعطای وام و میزان سود آن گردید، جای شکرش باقی است که با انتقاد جامعه از گرفتن سود آن صرفه نظر کردند. جای شکر مضاعفش باقی است که فعلا انتخاباتی به این زودی در پیش نداریم و گرنه همه را قربانی صندوق رای می کردند.

حال سوال این است مگر این یک میلیون را بلامحل و یا بلاعوض پرداخت می کردید که این همه صغری و کبری اقتصادی برایش درست کردید؟ مگر نه این است که اقساط آن را از یارانه های 45هزار تومانی مصوب 12 سال پیش کسر می کنید؟ مگر نه این است که محکم ترین ضامن اجرایی یک خانوار مشمول دریافت این وام یارانه های آنان است و شما نیز برنقدترین سرمایه مردم قسط بندی کرده اید؟ این همه تبلیغات برای وام یک میلیونی که بازگشتش این همه تضمینات معتبر دارد چه معنایی دارد؟ حداقل به اندازه یک میلیون با آبروی مردم بازی کنید. مَثل تبلیغات این وام یک میلیون تومانی؛ مَثل مرغی است که پس از فارغ شدن از تخم گذاشتن آنقدر داد و بیداد می کند که همه اطرافیان را از انداختن یک تخم در سبد صاحبخانه مطلع کند.

ظریفی می گفت پدر بهلول صفتی داشتم که هر وقت مرغمان داد و بیداد خود را پس از عملیات تخم گذاری شروع می کرد می گفت بروید این تخم مرغ را جلوی چشم مرغ به دیوار بکوبید که دیگر صدایش را نشنوم. حال این یک میلیون تومان را کجای دل کرونایی مان بگذاریم که در یک شب شاهد جهش 20 میلیونی پراید غیراستاندارد هستیم؟ اصلا یکی به ما بگوید ارزش یک میلیون تومان چقدر است که آبروی خود را یا بر سر صف سیم کارت هزینه یا به پای شروط سخنگوی ستاد اعطای وام یک میلیونی هدیه کنیم؟