کرونا تا کنون سبب مرگ بیش از هزار نفر از هموطنانمان شد، مرگی که سهم بازماندگان متوفی از خداحافظی "هیچ" است. چقدر سخت است که عزیزت را از دست بدهی و نتوانی برای آخرین بار او را به آغوش بکشی و بوسه بر پیشانی اش بزنی. چقدر درد دارد که نتوانی در مراسم تدفینش شرکت کنی یا برایش خیرات دهی.

مرگ به خاطر کرونا، مرگ در غربت و تنهایی است. به اینها ممنوعیت زیارت اهل قبور را نیز اضافه کنید.

پنج شنبه آخر سال یکی از رسوم ایرانی است که مردم به زیارت اهل قبور خود می روند و برایشان خیرات می دهند. اما امسال به دلیل جلوگیری از شیوع بیشتر کرونا، این رسم پسندیده نیز لغو شد. رسمی که با لغوش دل بسیاری از بازماندگان به درد آمد اما چه می شود کرد.

سال درد عجب سال بدی بود

سال ۹۸ از همان روزهای نخستینش دل مردم ایران را به درد آورد. سالی که بد لِگام بود و گمان نمی کنم نسلی مانند آن را به خودش دیده باشد. با سیلش خانه ها ویران شد، با گرانی بنزینش حوادث آبان را رقم زد، سردار ایرانی اش را از دست داد، با خطای انسانی اش نخبگان کشور را به کام مرگ کشاند و با بیماری کرونایش بسیاری را داغدار کرد.

امروز پنج شنبه آخر سال است و هیچ فرزندی به دیدار والدینش و هیچ پدر و مادری به دیدار فرزندش و عزیزش نمی رود. ای کاش این آخرین نحسی امسال باشد و با به شماره افتادن سال نود و درد، دردهای مردم نیز کمی تسکین یابد.