کردپرس: حزب اتحادیه میهنی کردستان (یکیتی) این بار امتحانی دشوار را پشت سر گذاشت. برهم صالح رئیس جمهور عراق و محمد توفیق علاوی (که از ماموریت تشکیل دولت جدید عراق انصراف داد) تحت عنوان بی طرفی و انتخاب افراد غیرحزبی، دست کم سه منصب وزارتی را به عنوان سهم کردها در کابینه هنوز تشکیل نشده خود، اختصاص داده بودند. سه وزیر که اگر هر سه آن ها ازحزب اتحادیه میهنی نبودند، دست کم از حزب دمکرات کردستان (پارتی) هم نبودند. هر حزب دیگری به جای اتحادیه میهنی می بود، با توجه به اینکه پیشتر چندین ماه برای به دست آوردن یک منصب وزارتی در دولت عادل عبدالمهدی (نخست وزیر مستعفی عراق) به هر آنچه می شد و توانست، متمسک شده و حزب دمکرات مانع از آن می شد، برای انتقام هم که شده باید بلافاصله از دولت علاوی حمایت می کرد، اما آنچه اتحادیه میهنی انجام داد، بر عکس آن بود و این حزب، به اتحاد و اجماع کردستانی پشت نکرد، به نظر می رسد پس از نماندن سایه قاسم سلیمانی، دست اتحادیه میهنی در سیاست بازتر شده و روسای مشترک این حزب نیز، نمی خواستند در اولین قدم و پیش از اینکه جایگاه خود را مستحکم تر کرده باشند، با حزب دمکرات دچار تنش و اختلاف شوند.

شکست علاوی در تشکیل دولت جدید عراق، در واقع شکست مثلث قم ( برهم صالح، عامری و صدر) بود. آنان در ابتدا چنان مغرور و بی باک بودند که هیچ ارزشی را برای هیچ شخص و جریانی قائل نشده و این مثلث در ابتدا نیز تلاش می کردند که افکار عمومی عراق را با شخصیتی ساخته ایران و کاملا حزبی و مذهبی بفریبند، بر این موضوع هم حساب کرده بودند که از میان کردها، حزب اتحادیه میهنی به همراه برخی از گروه های سُنی از آنان حمایت کرده و "آقای" علاوی هم بر کرسی نخست وزیری تکیه می زند.

اما این موضوع را در نظر نگرفته بودند که صفوف شیعیان، دچار تفرقه و تشتت شدید است و فقدان حاجی (سردار سلیمانی) آنان را نیز دچار سردرگمی کرده است. به همین دلیل به راستی اتحاد میان کردها مهم و سرنوشت ساز بود، اما اگر شیعیان میان خود متحد و یک دست می بودند، می توانستند بدون کُرد و سُنی، دست کم نیمچه دولتی را در عراق تشکیل دهند.

افتخار شکست مثلث قم، برای کردها و سنی ها و در میان کردها هم، برای پافشاری های مسعود بارزانی رهبر حزب دمکرات کردستان (پارتی) و تلاش های نچیروان بارزانی رئیس اقلیم و یکدستی و اتحاد میان نیروهای سیاسی اقلیم است.

در این مناقشه، تفاوت جایگاه کاریزماتیک مسعود بارزانی، به عنوان رهبر در مقابل سیاستمداران درجه 2 و درجه 3 به وضوح مشخص و عیان بود. بودند افردای که چنین می پنداشتند، خورشید بارزانی در میدان مناقشات سیاسی و تعیین سیاست های راهبردی در حاکمیت عراق افول کرده، اما بازگشت او باشکوه بود، به نحوی که این بار اهداف اکثریت سیاسی در عراق محقق نشده و ویروسی که مانند کرونا به جان احزاب سیاسی کُردی افتاده بود، به خانه شیعیان منتقل شد.

فقط اعلام یک پیام، از سوی بارزانی که گفت اگر می توانند بدون مشارکت کُردها و سُنی ها دولت را تشکیل دهند،پس مبارک آن ها باشد؛ کافی بود تا به مثلث قم پایان دهد.

پافشاری صدر و دیگران بر انتصاب نخست وزیری بی طرف و تکنوکرات در عراق که به گفته خودشان، کشور را از مصائب کنونی نجات دهد، در صورتی واقعی و حقیقی است که از این مرحله به بعد، برهم صالح که مکلف است تا دو هفته دیگر، شخصیتی دیگر را برای تشکیل دولت عراق، مامور کند؛ به عنوان حافظ قانون اساسی، بدون هیچ تبعیضی این شانس را به دیگر افراد نیز بدهد، نه فقط به آنانی که از قم انتخاب می شوند.

طی 17 سال گذشته تمام شخصیت هایی که از میان شیعیان عراقی بر سر کار آمدند، همگی شکست خوردند، برهم صالح این بار می تواند شخصیتی را از کردها و یا یک شخصیت تکنوکرات سُنی را امتحان کند و یا این شانس به شخصی مانند ایاد علاوی که شخصیتی شیعه لیبرال و دوست کردها و سنی ها به شمار می آید داده شود. آیا ممکن است در چنین شرایطی صدر و عامری و حتی خود وی، از ایاد علاوی برای تشکیل دولتی به دور از دخالت های حزبی، حمایت کنند؟

جوهر کلام اینکه نام محمد علاوی نیز به عنوان اولین نخست وزیر عراق که پس از سال 2003 مامور تشکیل کابینه دولت عراق شد، اما نتوانست دولت را تشکیل دهد، در تاریخ می ماند.

منبع: سایت روداو