به گزارش کردپرس، اگر در اطراف ستادهای انتخاباتی قدمی بزنید یک عده را مامور جلوی درب هر ستاد می بینید که برگه هایی را در اختیار عابران قرار می دهند. چندین برگه از آنها را گرفته و مطالعه کردم.

برگه های ارائه شده نامزدها و پوسترهای تبلیغاتی آنان شامل ارائه مشخصات و رزومه کاری هر نامزد به همراه معرفی اهداف و اقداماتی است که در نظر دارند در صورت کسب حداکثر آرا انجام دهند.

از قدیم گفته اند؛ سنگ بزرگ نشانه نزدن است. تنها در مهاباد مطرح کردن شعارهای چون وعده های اشتغال جوانان، احقاق حقوق فرهنگیان، توسعه مناطق گردشگری، پروژه های کشاورزی گرفته تا رفع فقر و بیکاری و مباحث مربوط به صادرات و حتی گفت و گو با احزاب خارج از کشور و تلاش برای برگشت جوانانی که در خارج از کشور پناهنده شده اند را می توان دید.

نامزدهایی هم که سابقه حضور در مجلس را داشته اند بیشتر به دفاع از عملکرد خود در دوران نمایندگیشان می پردازند و مابقی هم رویایی زیبا برای شهر ترسیم می کنند.

صلاح الدین خدیو فعال مدنی معتقد است؛ با توجه به شرایطی که کشور بدلیل تحریم های خارجی در بدترین شرایط اقتصادی دهه های اخیر به سر می برد، از پایان فقر و بیکاری و ایجاد اشتغال سخن گفتن توسط نامزدهای انتخاباتی عجیب به نظر می رسد!

او اضافه می کند؛ اگر این راه حلهای جادویی پیش شماست چرا تاکنون آن را از دولت و ملت دریغ داشته اید؟ آیا بهتر نیست بجای این وعده و وعیدهای کلی و کاذب روی پروژه های کوچک و قابل تحقق، تامل کرد.

خدیو در گفتگو با خبرنگار کردپرس می گوید: امروز کشور در بدترین شرایط اقتصادی دهه های اخیر به سر می‌برد و دولت در شرایط نامطلوبی برای تامین بودجه های عمرانی و جاری قرار دارد با این اوصاف می توان گفت که وعده‌های نامزدهای انتخاباتی تنها وعده و وعید های غیر عملی هستند.

او ادامه می دهد: این وعده های انتخاباتی نشان می دهد که نامزدها مواجهه های صادقانه با مقوله انتخابات ندارند و فاقد راهکاری عملی هستند. در شرایطی که توسعه سیاسی در کشور به بن بست رسیده است در دستور کار قرار دادن پروژه‌های عمرانی می تواند تا حدودی نوید بخش باشد اما متاسفانه وعده های نامزدهای انتخاباتی هیچگونه زمان ضمانت اجرایی ندارند.

خدیو اضافه می کند: شان نمایندگی هر نماینده درمجلس متفاوت است برای مثال کارکرد نماینده اصفهان با نماینده مناطق کردنشین فرق می کند، هر نامزدی که قصد دارد به عنوان نماینده از مناطق کردنشین وارد مجلس شود باید در ابتدا خوانش درستی از وضعیت این منطقه داشته باشد و این موضوع در خصوص کسانی که سابقه نمایندگی ادوار را داشته‌اند نیز بیشتر صدق می‌کند و حساسیت بیشتری روی آنها وجود دارد و باید از آن ها پرسید که تاکنون چه کارهایی توانستند انجام دهند و اکنون که دوباره به این کارزار وارد شده‌اند، چه برنامه ایی دارند.

او ادامه می دهد: تنها در صورتی که یک نماینده اجرایی و توسعه گرا، با راهکار و راهبردهای عملی و منطقی از این منطقه وارد مجلس شود، می تواند موفق عمل کند، اما کمپین ها و ستادهای انتخاباتی نشان می دهد که نامزدهای انتخاباتی بسیار از این محورها به دور هستند و راهکاری در دست ندارند و ادعاهای بسیار بلندپروازانه مطرح می‌کنند که نه در توان نماینده است و نه تناسبی با جایگاه مجلس در نظام سیاسی کشور دارد.

خدیو با اشاره به اینکه برخی از نامزدهای انتخاباتی از عدم اطلاع مردم از حدود قانونی و توانایی اجرایی یک نماینده سوء استفاده می کنند، بیان می کند: وعده هایی که اغلب داده می شود در حد یک نماینده نیست و به مسائلی می پردازد که تا حدودی رویا پردازانه است.

فعال مدنی تاکید می کند: پایان فقر و بیکاری و ایجاد اشتغال که شعار اغلب نامزدهای انتخاباتی بوده، شعار بسیار بزرگی است که حتی احزاب تکامل یافته ترین نظام های سیاسی نیز چنین مسئله ای را مطرح نمی کنند و مشخص نیست که چگونه نامزدهای انتخابات تا این حد کلی‌گویی می کنند!

او به مسئله قرار گیری سرویس بهداشتی در کانون انتخابات چند سال قبل هند به عنوان بزرگترین دمکراسی جهان اشاره می کند و می گوید: حزب بهاراتیاجاناتا - معمار معجزه اقتصادی هند - یکی از شعارهای انتخاباتی خود را اضافه کردن 700 میلیون توالت به منازل و اماکن عمومی این کشور اعلام کرد. گرچه کمبود سرویس بهداشتی یکی از جلوه های فقر در یکی از بزرگترین و بالنده ترین اقتصادهای جهان است، اما مواجهه متواضعانه و مسئولانه این قسم کشورها با انتخابات، مستقیما از الزامات نظام حزبی و نهادهای سیاسی ناشی می شود که از دولت استعمارگر به ارث برده اند. به عبارت دیگر انتخابات اولا تمام و کمال به یک نظام حزبی راستین و ریشه دار گره خورده و ثانیا حزب مسئول کردار و گفتار خود در ایام تبلیغات و پس از آن است.

خدیو ادامه می دهد: چنین وعده های در هند بسیار فروتنانه متواضعانه و ملموس تر و نشان از برخوردی صادقانه با مردم است اما در کشور ما مسئله ای تحت عنوان پایان فقر و ایجاد اشتغال را با توجه به وضعیت موجود کشور مطرح و رویاپردازی می کنند در واقع در نبود هر گونه برنامه جدی و راستین، بازار وعده و وعیدهای غیرعملی نامزدها داغ است.