کردپرس: بیست و چهارمین فستیوال ادبی گلاویژ با شعار «گفتگوی برداشتن ماسک‌ها» در حالی به کار خود پایان داد که باوجود موفقیت‌هایی که در برخی زمینه‌ها به دست آورده است، با انتقادهایی هم مواجه شد. این فستیوال، به مدت سه روز در شهر سلیمانیه اقلیم کردستان برگزار شد.

روز نخست فستیوال به شعرخوانیِ آن دسته از شاعرانی اختصاص یافت که آثارشان در فستیوال پذیرفته شده بود. روز دوم فستیوال به دو فرهنگ مجاور (فارسی و عربی) اختصاص یافت و در روز سوم هفت پژوهش ادبی در حوزه ادبیات کُردی ارائه شد و در پایان روز سوم جایزه ‌های این دوره از فستیوال گلاویژ اهدا شد.

در این فستیوال علاوه بر رتبه‌های برتر در زمینه‌های شعر، داستان کوتاه و پژوهش، دو جایزه‌ی ویژه نیز داشت. جایزه ویژه‌ حوزه‌ی پژوهش‌های ادبی به نام جایزه‌ی شهید عبدالخالق معروف که به دکتر بختیار سجادی عضو هیأت علمی دانشگاه کردستان تعلق گرفت و جایزه‌ی ویژه دیگر این فستیوال به نام جایزه‌ی «کردستان» که به محمدرضا اصلانی نویسنده، کارگردان و شاعر فارس زبان اهدا شد.

گفتمان اصلی فستیوال گلاویژ، گرد هم آوردن آرای متفاوت، تبادل آزادنه آرا و آشنا کردن فرهنگ‌های متفاوت با یکدیگر بود. در این جا ذکر ملاحظاتی در خصوص این فستیوال خالی از فایده نخواهد بود.

اول: اهدای جایزه‌ی ویژه فستیوال در حوزه پژوهش به نام جایزه شهید عبدالخالق معروف به شخصیتی برجسته و دانشگاهی چون دکتر بختیار سجادی اقدامی شایسته بود و هیأت داوران در انتخاب این شخصیت دانشگاهی جهت اهدای جایزه‌ی ویژه فستیوال به چند دلیل به درستی عمل کرده‌اند.

نخست آن که دکتر سجادی در صف مقدم حوزه‌ی پژوهش‌های دانشگاهی است. دوم آن که وی از برجسته‌ترین مبلغان پیوند میان دانشگاه و جریان روشنفکری خارج از دانشگاه است. سوم آن که وی پیوسته دغدغه تغییر رویکرد در متودولوژی و سیاق نوشتن مقالات و کتاب‌های پژوهشی را دارد و چهارم آن که دکتر سجادی عقبه‌ای طولانی را در حوزه‌‌ی پژوهش کردی با خود یدک می‌کشد و در نهایت اهدای این جایزه به شخصیتی بیرون از اقلیم کردستان، حاوی پیامی در راستای تحکیم پیوند و تعامل میان جامعه دانشگاهی-روشنفکری اقلیم کردستان با جامعه‌ی متناظرش در مناظق کردنشین ایران خواهد بود.

دوم: اهدای جایزه‌ی ویژه «کردستان» به محمدرضا اصلانی نویسنده، شاعر و کارگردان اهل شهر رشت علیرغم آن که حاوی پیامی در جهت دوستی، همجواری و پیوند میان دو فرهنگ و دو زبان کردی و فارسی است، از خطاهای راهبردی فستیوال به شمار می‌آید. مواردی را می‌توان به عنوان دلیل این مدعا ذکر کرد: نخست آن که فستیوال گلاویژ به عنوان مهم‌ترین فستیوال ادبی اقلیم کردستان از 1996 تاکنون 24 دوره خود را پشت سر گذاشته است اما تاکنون به نحو شایسته نتوانسته است شخصیت‌های ادبی، فرهنگی و اجتماعی خود را معرفی کند و به آینه‌ای برای انعکاس سیمای رنگارنگ ادبی-پژوهشی و فرهنگی خود بدل شود. این در حالی است که با اختصاص دادن یک روز کامل فستیوال به دو فرهنگ عربی و فارسی و اهدای جایزه‌ی ویژه‌اش به یک شخصیت هنری غیرکُرد تلاش می‌کند پلی معرفتی در میان فرهنگ‌های همجوار با فرهنگ کردی بسازد.

برجسته کردن گفتمانِ صلح و دوستی با فرهنگ‌هایی واجد مختصات قرابت و مجاورت، گفتمانی ارزشی و قابل احترام است اما مشروط بدان که آن فرهنگ نسبت به ادب، هنر و شخصیت‌های برجسته درون خود ادای دین کرده باشد نه آن که جریان طبیعی‌شدگی گفتمان اهمال، دیوانه‌انگاری و به حاشیه راندن در خصوص برخی شخصیت‌های فلسفی، ادبی و دانشگاهی در آن فرهنگ امری پذیرفته شده باشد. بر این اساس شایسته است فستیوال گلاویژ که منادی گرد هم آوردن صداهای متفاوت است، ابتدا صداهای متفاوت درون فرهنگ کردی را گرد هم آورد. خاصه آن که تنوع گفتمان‌های سیاسی، اجتماعی و سرزمینی، گنجینه‌ای غنی از این صداهای متنوع کردی را خلق کرده است.

فستیوال گلاویژ از سال 1996 هر سال در اقلیم کردستان برگزار می‌شود. در این فستیوال، هنرمندان، نویسندگان، شاعران و پژوهشگرانی که آثارشان توسط هیأت داوران جهت ارائه در فستیوال پذیرفته شده است به ارائه آثار خود می‌پردازند. این فستیوال به عنوان بزرگترین فستیوال ادبی در اقلیم کردستان تاکنون 24 دوره خود را برگزار کرده است.